هی!
هی! هی! هی! هی!
هی! هی!
- اون دیگه چه کوفتی بود؟ - چی؟
از بی‌سیم چیزی گفتن؟
نمی‌... نمی‌دونم.
- نمی‌دونم. کار نمی‌کنه. - لعنتی! تیر خوردی.
- چی؟ - حسش نمی‌کنی؟
- اوه، لعنتی. کمکم کن بلند شم. - کوفت! گلوله از بی‌سیم رد شده!
- بجنب، باید بریم... - اوه، لعنتی.
خوبی. خوبی. بیا، بیا. حالت خوبه.
مواظب قدمت باش.
- آره. - قدم‌به‌قدم، باشه؟
خوبم.
بیا. بیا.
لعنتی.
- خوبی؟ - خوبم. خوبم.
در رو باز کن.
هی!
راهمون بدین داخل!
لعنتی!
هی! هی!
شما کی هستین و چی می‌خواین؟
- جولیت ما رو فرستاده! - در رو باز کن!
از کجا بدونم آغشته به سم نیستین؟
چون تیر خوردم.
اگه سمی روم بود، از سوراخ‌های گلوله وارد بدنم می‌شد.
- تا الان مرده بودم. - درِ لعنتی رو باز کن!
گرفتمت. گرفتمت. آماده‌ای؟
طوری نیست. بیا.
کمکم کن.
خب، گلوله اول از بی‌سیم رد شده و بعد خورده به اون.
باشه. خیلی خب.
باشه.
جولیت حالش خوبه؟
آره، معلومه که خوبه. صحیح و سالم خونه‌ست.
این ماییم که یه چیز کوفتی توی آسمون داره بهمون شلیک می‌کنه.
باشه. فشار بده... فشار بده.
باشه.
بلدی داری چی کار می‌کنی؟
کتاب بلده.
هی.
برو اون یکی رو بیار.
- هی. - درستش کردی؟
آره.
می‌خوای... می‌خوای باهاشون حرف بزنی؟
- من؟ - آره.
نه، نه، نه. باید رمزی حرف بزنی. قرار نبود این کار من باشه.
- نه، من... - انجامش بده.
- انجامش بده. دکمه رو فشار بده. - گرفتم، گرفتم، گرفتم.
هی.
آره. دانی، چی شده؟
دانی دیگه کدوم خریه؟
تو کی هستی؟
اوه، لعنتی. اسمم. اسمم یادم نمیاد.
معاون کالسو هستم،
اینجا در طبقه‌ی ۱۷.
کالسو، معاون کرین هستم.
- جولیت؟ - لطفاً ادامه بده.
معاون کرین؟ آره، باشه.
خب... اینجا یه مشکل کوچیک پیش اومد،
ولی... بچه‌ها حالشون خوبه.
دانی. دانی، صدامو می‌شنوی؟ مرکز مخابراته.
دیگه نیازی به تحویل محموله نیست. لطفاً برگرد پایگاه.
دانی... دانی کیه؟
کالسو، می‌شه از خط خارج شی لطفاً؟ خفه شو.
- خفه شو؟ - دانی، گرفتی چی گفتم؟
دیگه نیازی به تحویل محموله نیست.
لطفاً برگرد پایگاه.
دانی هستم... خاموشه.
دارم برمی‌گردم پایگاه.
کالسو. کالسو، کرین هستم.
صدامو می‌شنوی؟
هی.
کارتون توی طبقه‌ی ۱۷ عالی بود. معاون جیمز اونجاست؟
- منظورش تویی. - چی؟
باید... باید رمزی حرف بزنی.
- بلد نیستم چطور... - باید انجامش بدی.
- معاون جیمی هستم... - رمزی.
...جیمز.
سلام. از وقتی که... از وقتی منتقل شدم ندیدمت.
خانواده چطورن؟ همه... همه خوبن؟
خانواده‌م، بد نیستن.
باشه، عالیه.
و... ترلی... معاون ترلی چطوره؟
ترلی؟
فهمیدم. آره، خوبه. معاون ترلی یه زمین‌خوردگی کوچیک داشت.
ولی حالش... حالش خوبه.
باشه.
خب، خوشحالم می‌شنوم.
جیمز، یادت هست درباره‌ی مادرت بهم گفته بودی؟
می‌خوام درباره‌ی اتفاقی که براش افتاد تحقیق رو شروع کنی.
کاش می‌تونستم بگم چرا، ولی وقت ندارم، پس...
کالسو در جریان می‌ذارتت. باشه؟
حفاری‌ای که دیدی نمونه‌ی اولیه بود.
نه‌تای دیگه هم دارن ساخته می‌شن.
ده دستگاه حفاری، هر کدوم برای کندن پنج سیلوی اضافه.
در مجموع پنجاه سیلو.
سیلوها برای چی هستن؟
بذرها.
مثل بانک بذر سوالبارد؟
یه جورایی.
ببخشید، چرا ده تا دستگاه حفاری؟
که بتونیم همزمان ده سیلو حفر کنیم.
وقتی حفاری تموم شد،
دستگاه‌ها رو بیرون می‌کشیم و می‌بریم سراغ ده تای بعدی.
توی سپاه مهندسی ارتش یه شوخی داشتیم...
مهندس لیوان رو نصفه‌پر می‌بینه یا نصفه‌خالی؟
خب، حدس می‌زنم مهندس خوش‌بینه.
نصفه‌پر.
مهندس می‌بینه لیوان دو برابر بزرگ‌تر از اندازه‌ی لازمشه.
- دستگاه حفاری بیشتری لازم داری. - چند تای دیگه؟
خب، پنجاه سیلو می‌خوای. پنجاه دستگاه حفاری لازم داری.
خب، من پولدارم، دنیل، ولی پنجاه دستگاه...
روی کاغذ، استفاده‌ی دوباره از دستگاه‌ها منطقیه،
ولی می‌دونی، بالا کشیدن‌شون از چاه‌هایی به عمق یک مایل هم خرج داره.
از مدیر پروژه‌ات بپرس چه مقدار از هزینه‌ی دستگاه‌های اضافی جبران می‌شه،
اگه بعد از اتمام کار همون‌جا رهاشون کنیم.
پنجاه سیلو یعنی کلی بذر.
خب، فقط بذر واقعی نیست.
بهترین آثار هنری و ادبیات دنیا رو هم ذخیره می‌کنیم،
همراه با دستاوردهای علمی.
برای انبار بذر و کتابخونه منطقه‌ی پروازممنوع لازم نیست.
برای نوع دیگه‌ای از بذر هم هستن.
آدم‌ها.
برای دوباره جمعیت دادن به زمین.
دوباره جمعیت دادن؟
با پایان دنیا روبه‌رو هستیم
و نمی‌شه جلوش رو گرفت.
فقط می‌شه ازش جان سالم به در برد.
چه حسی داری؟
چه حسی دارم؟
چرا؟ سطح کورتیزولم بالاست؟
فهمیدی شوهرت بهت خیانت کرده.
می‌خوای بدونی چه حسی دارم؟ خسته‌ام.
قابل درکه.
متأسفانه الان وقت خوابیدن نداری.
چهار صبحه.
پایش هوایی‌مون دوباره سیلوی ۱۷ رو بررسی کرده.
جسدهای کندی و لوکاس ناپدید شدن.
کمیل،
باید بفهمی دلیل واقعی فرستادن‌شون به سیلوی ۱۷ چی بوده.
سلام بابا. خیلی وقته ندیدمت.
چطور پیدام کردی؟
دوستات اون‌قدر که فکر می‌کنی دوست‌داشتنی نیستن.
چی می‌خوای؟
هاروود.
بهت یه زندگی تازه داد چون یه چیزی براش ساختی.
فقط می‌خوام بدونم نقشی داشته یا نه
در جابه‌جایی وسایل دزدیده‌شده از بخش تدارکات.
گورت رو از اینجا گم کن.
می‌دونی...
تمام عمرم می‌خواستم یه سؤال ازت بپرسم.
مزه‌ش چطوره؟
داری درباره‌ی چه کوفتی حرف می‌زنی؟
هی! اینجاست!
هی، اینجا هم هست. تا پایین ادامه داره.
چیه؟
من نقاشم و رنگ دور این صفحه اکسید شده،
انگار در معرض گرما بوده.
مثلاً شاید با جوش بسته شده بوده.
رد جوش نمی‌بینم، پس فکر می‌کنم شاید
از داخل جوش داده شده بوده.
ممنون.
آنتونی چطوره؟
خوبه.
انگار تقریباً خوشحاله که همه‌چیز برگشته به قبل...
وقتی شب‌ها من می‌اومدم خونه و تو نه.
داشتم زیر نظرش می‌گرفتم ببینم نشونه‌ای از داروهای فراموشی هست یا نه...
امیدوار بودم فقط... فقط فراموش کنه. می‌فهمی؟
این رو فراموش کنه. همه‌ی این چیزهایی که بین ماست.
ولی همزمان ازش وحشت دارم.
اون بچه نود درصدش انرژیه.
از بین همه‌ی ما، اون آخر از همه فراموش می‌کنه.
آره.
گفتی یه راهی هست... که جلوی سیلوی ۱ رو بگیریم ما رو بکشه.
جولیت می‌خواست دوست‌هاش رو به اون سیلوی دیگه بفرسته.
گفت اونجا... گفت اونجا بچه‌هایی هستن که کمک لازم دارن.
لوکاس و کندی به جاشون رفتن و موفق نشدن.
- می‌خوام بدونم چرا فرستادشون. - گفتی اونجا بچه هست.
می‌دونم چی گفتم. بی‌خیال، راب.
دارم ازت می‌پرسم چرا فرستادشون.
چرا حاضر بود حتی نزدیک‌ترین دوست‌هاش رو بفرسته؟
راب.
سعی کردی اتفاقی رو که اونجا براش افتاد از ذهنش پاک کنی.
ولی شکست خوردی، همون‌طور که امیدوارم اینجا هم شکست بخوری.
اون بچه‌ها شاهد چیزهای وحشتناکی بودن.
و اگه نمی‌تونی باور کنی که واقعاً می‌خواد به اون بچه‌ها کمک کنه...
دیگه نمی‌شناسمت.
آره، پیداش کردم. اینجا.
آره. از داخل جوش داده شده.
چی؟
متأسفم، جیمی. یه جسد با لباس پاکسازی اینجاست.
خودش رو از داخل جوش داده؟
چرا باید چنین کاری کنه؟ چون حتماً می‌دونسته...
باید جابه‌جاش کنیم.
لوله رو مسدود کرده.
باشه.
- باشه. بریم. - نه، نه، نه.
آدم‌های سیلوی من دارن می‌میرن.
یعنی، همه‌ی لعنتی‌شون.
اگه جیمی با جابه‌جا کردن مادرش مشکلی داشته باشه،
هیچ‌کس جابه‌جاش نمی‌کنه.
لعنتی.
فقط... خواهش می‌کنم.
چی می‌خواین؟
دوستت هاروود داره از تدارکات دزدی می‌کنه.
پس چرا اومدین سراغ من؟ من چیزی درباره‌ش نمی‌دونم.
چون یه کاری براش کردی
که باعث شد از معدن بیای بیرون و یه زندگی کاملاً تازه داشته باشی.
نمی‌دونم داره درباره‌ی چه کوفتی حرف می‌زنه.
از پسرت درباره‌ات اطلاعات خواستم و گفت گمشو.
بعد، ده دقیقه پیش اومد پاسگاه معاون‌ها،
و گفت پیدات کرده.
فرند گفت یه دختر به قتل رسیده و اگه می‌تونم کمک کنم، باید کمک کنم.
این اولین باره دارم اینو می‌شنوم.
من هیچی درباره‌ی...
من و هنک تازه فهمیدیم وسایلی که دزدیده شدن
ممکنه باعث بشن همه‌مون توی تاریکی بمیریم.
این‌قدر بزرگ و افتضاحه که حتی نمی‌تونم درکش کنم.
ولی چیزی که می‌تونم درک کنم این زنیه که فقط یک بار دیدمش،
و به نظرم آدم خوب و باملاحظه‌ای اومد،
و تمام کاری که می‌کرد این بود که بفهمه کی داره این وسایل رو می‌دزده
تا نذاره همه‌مون بمیریم، و به خاطرش کشته شد.
و یه حسی بهم می‌گه هر کاری که با هاروود کردی
- توی این ماجرا نقش داشته. - لعنتی.
چه غلطی کردی؟
ببین، مگر اینکه اورلا کنت رو کشته باشی، برام مهم نیست چه کار کردی.
هر چی بهتون بگم، قول بدین...
به خاطرش تو دردسر نیفتم.
قول می‌دم.
یه شب من و هاروود داشتیم چرت‌وپرت می‌گفتیم و چند تا نوشیدنی می‌خوردیم.
بعد یه فکری به سرم زد...
نباید بلند می‌گفتمش، ولی گفتم.
چند ماه بعد، هاروود دوباره اومد سراغم.
گفت: «نقشه‌ش رو بکش، منم یه زندگی تازه بهت می‌دم.»
ساختش؟
کوچک‌ترین اطلاعی ندارم.
بکشش.
این سیلوی ۱ـه.
هفت گروه دورش قرار دارن.
این گروه ماست.
این ماییم.
حالا، اگه تو سیلوی ۱ باشی،
چطور یه لوله‌ی سم رو به تک‌تک سیلوها می‌رسونی؟
من ۴۹ تا لوله جدا نمی‌فرستادم. خیلی چیزها ممکنه خراب بشه.
پس هفت خط می‌فرستادم، یکی برای هر گروه.
و بعد از هر کدوم، هفت لوله‌ی دیگه... به سمت هر سیلو.
ولی چرا اصلاً همچین چیزی ساختن؟
چرا باید بتونن یه سیلو رو بکشن؟
نمی‌دونم، ولی حداقل باید این احتمال رو در نظر بگیریم
که شاید دلیل موجهی داشته باشن.
پس چی؟ فقط جون همه‌ی آدم‌های سیلو رو به خطر بندازیم
وقتی حتی نمی‌دونیم قصدشون چیه؟
آره.
- چرا؟ - چون اگه بتونیم لوله‌ها رو ببندیم
و توانایی‌شون برای کشتن ما رو از بین ببریم،
اون‌وقت... اون‌وقت می‌تونیم باهاشون حرف بزنیم.
و اگه دلیل‌شون برای داشتن قدرتِ نابود کردن سیلوها منطقی بود،
اون‌وقت دوباره لوله‌ها رو وصل می‌کنیم و آب فراموشی رو می‌نوشیم.
ولی نمی‌تونم تصور کنم چه دلیلی می‌تونه کارهایی رو که کردن توجیه کنه.
تمام سال‌هایی که کارم رو انجام می‌دادم...
و اغلب کارهای وحشتناکی می‌کردم...
همیشه به خودم می‌گفتم
کاری که می‌کنم موجه و درستکارانه‌ست.
من یه زن رو... مسموم کردم.
زنی که... به شیوه‌ی خودم دوستش داشتم.
مری میدوز.
بهم گفته بودن مرگش لازمه
تا جلوی نابودی خودِ سیلو گرفته بشه.
ولی همه‌ش دروغ بود.
نمی‌تونم کاری که کردم رو جبران کنم.
اما هر کاری از دستم بربیاد می‌کنم تا جلوی این استبداد رو بگیرم.
از این متنفرم.
از چی؟
از اینکه ازت متنفر نیستم.
چیزی که دارم می‌بینم...
بازتاب حال منه یا حال تو؟
شوهرت نقشه‌شون رو بهت گفت؟
نه. ولی می‌دونیم می‌خوان سیف‌گارد رو متوقف کنن.
چیزی که باید بدونم اینه که چطور می‌تونن این کار رو بکنن.
نمی‌تونم بهت بگم.
باشه.
باشه. پس چرا همین الان ما رو نمی‌کشی؟
چون اگه نگی چطور ممکنه این کار رو بکنن، من نمی‌تونم جلوشون رو بگیرم.
تهدیدهایی که باهاشون روبه‌رو هستیم: جنگ هسته‌ای، فروپاشی اقلیمی، همه‌گیری ویروسی،
برخورد سیارک، هوش مصنوعی، و چیزهایی که هنوز به ذهن‌مون نرسیده.
اما یکی‌شون...
همون یکی که خطرناک‌تر از همه‌ست،
دلیل اینه که من ثروتمندترین آدم تاریخ شدم.
فناوری نانو.
نه فقط چون نامرئیه، بلکه چون می‌دونستم... من...
می‌دونستم یه دولت دشمن به‌زودی می‌فهمه
ساخت سلاح نانویی خیلی، خیلی ارزون‌تر از ساخت سلاح هسته‌ایه.
هیچ‌کدوم از این‌ها الان تهدید فوری محسوب می‌شن؟
اینکه بالاخره یه اتفاقی می‌افته، اجتناب‌ناپذیره.
اما وقتی تهدید فوری بشه، دیگه زمان مناسبی نیست
برای شروع پروژه‌ای در این ابعاد.
اون بلایی که سرمون آوردین.
ما فکر می‌کردیم دارین می‌فرستین‌مون سمت مرگ.
آره. چون می‌خواستیم درک کنین.
می‌خواستیم فقط یکی از تهدیدهایی رو که باهاش روبه‌رو هستیم تجربه کنین.
چرا فقط بهمون نگفتین؟
چون اگه خبر این پروژه‌ی سیلو لو بره،
ممکنه یکی از دو نتیجه رو داشته باشه.
شاید دشمن‌هامون تلاش‌شون برای نابودی ما رو کم کنن،
چون می‌دونن به‌زودی می‌تونیم از دست‌شون جان سالم به در ببریم.
یا برعکس عمل می‌کنن.
- قبل از آماده شدن نابودش می‌کنن. - آره.
- حالا، یکی دو سال دیگه... - یا سه چهار سال.
وقتی خبر کاری که اینجا می‌کنیم لو بره...
و خودمون مطمئن می‌شیم که لو بره.
همه بهش می‌گن «حماقت استنسن».
و از اون هم مطمئن می‌شیم.
تا تمام دنیا فکر کنه همه‌ی این‌ها فقط
ساخته‌ی دیوانه‌وار یه آدم خل‌وچلِ بیش‌ازحد پولداره.
عمیق‌ترین دعای ما اینه که این واقعاً همون «حماقت استنسن» باشه
و هیچ‌وقت استفاده نشه.
ولی همون‌طور که پدرم می‌گفت، وقتی بزرگ‌ترین جعبه‌ابزاری که عمرم دیده بودم رو
با خودش سر هر کاری می‌برد:
«بهتره ابزاری داشته باشی و لازم‌ت نشه، تا اینکه لازم‌ت بشه و نداشته باشیش.»
وقتی می‌گی دولت‌های دشمن، ایران هم جزوشونه؟
آره. چون همون‌طور که می‌ترسیدم، یه برنامه‌ی نانو راه انداختن.
سعی کردیم باهاشون مذاکره کنیم، تهدیدشون هم کردیم...
و اونا یه دستگاه رو در کریدور فناوری دالس منفجر کردن
تا برنامه‌های هوش مصنوعی و نانوی ما رو عقب بندازن.
ما اسمش رو گذاشتیم «بمب کثیف» چون مردم اینو می‌فهمیدن.
ولی در واقع یه سلاح نانویی بود. و ما رو کشوند به جنگ.
می‌تونیم برسیم به اینکه چه بلایی سر اسکادران من اومد؟
مأموریت تو کمک کرد یه مرکز مخفی نانو رو که ایران توی کوه‌ها ساخته بود نابود کنیم،
- نزدیک مرز ترکمنستان... - مأموریت ما به هدف نرسید.
یه ابر بود.
همون ابری که از توش پرواز کردین، نانوی اونا بود،
و ظرف چند ثانیه کنترل هواپیماتون رو گرفت.
ما به هدف نرسیدیم.
- برنامه‌ی پشتیبان داشتیم. - درسته.
دوست‌های تو، دنیل، توی سپاه مهندسی ارتش
دو سال وقت گذاشتن تا یه تونل ۱۲۰ کیلومتری بکنن
از ترکمنستان تا درست زیر تأسیسات ایران.
همون لحظه‌ای که اسکادرانتون مورد حمله قرار گرفت،
با یه سلاح هسته‌ای کم‌قدرت تأسیسات‌شون رو منفجر کردیم.
صبر کن.
آدم برای برنامه‌ی پشتیبان یه تونل ۱۲۰ کیلومتری نمی‌کنه که یه بمب هسته‌ای رو از توش بفرسته.
هدف مأموریت شارلوت این بود که واکنشی تحریک کنه،
تا بفهمین فناوری نانوی کوفتی ایران چقدر پیشرفته‌ست. درست می‌گم؟
می‌دونستین تیمش هیچ‌وقت به هدف نمی‌رسه،
فقط براتون مهم نبود چون بمب هسته‌ای در هر صورت قرار بود منفجر بشه.
- شارلوت، خوبی؟ - یعنی... خدایا،
شارلوت و دوست‌هاش چیزی جز گوشت دم توپ نبودن.
این قرار بود چه غلطی رو به نتیجه برسونه؟
- شارلوت. - شارلوت.
خوب پیش رفت.
شارلوت.
شارلوت، طوری نیست.
طوری نیست. هی. هی.
- فقط بذار ویکتور کارش رو بکنه. - نگام کن. طوری نیست.
- آره. - امنی. حالت خوبه.
تمرین‌ها رو انجام بدیم، باشه؟
نگهش دار. خوبه.
بده بیرون.
- دوباره انجامش بده. - باشه.
- خوبه. - حالت خوبه.
- باشه. - طوری نیست.
- باید عذرخواهی کنم. - آره، باید بکنی.
فقط یه لحظه بهش وقت بده.
خواهرت الان بدش نمیاد یه خاطره از پدر و مادرت بشنوه.
اوه، حتماً.
چیزی یادم نمیاد، ولی...
توی مزرعه بزرگ شدی، درسته؟
- درسته. - آره.
این کار دو نفره‌ست، باشه؟
آخرش قضیه همین می‌شه.
باید دوتایی بریم باهاش حرف بزنیم و با هم حلش کنیم.
چون یارو یه‌کم... یه‌کم منو می‌ترسونه. یه ذره عجیبه.
- پاتریک. - اون چشم عجیب رو داره،
- و کلاً... - از پسش برمیای.
تو از کجا می‌دونی من از پسش برمیام؟
نمی‌دونم. فکر کنم باید می‌گفتم که مجبوری از پسش بربیای.
لوکاس، من آدم این کار نیستم. تو آدم این کاری، باشه؟
من همون آدمی‌ام که باور کرده بود بیرون قشنگه.
- باشه. - و...
- و پاتریک... - آره.
...تو همون آدمی هم هستی که کلی آدم رو قانع کرد دنبالت راه بیفتن.
- دقیقاً. من آدم چرت‌وپرت گفتنم. - آره.
پس برو چرت‌وپرت بگو.
نمی‌دونم کجاست!
من می‌دونم.
هاروود واقعاً اینو ساخته؟
- فکر می‌کنیم آره. - خیلی چیزها رو توضیح می‌ده.
پدرم عوضیه، ولی مهندس خیلی خوبیه.
پس چرا نصف عمرش رو توی معدن گذروند؟
چون عوضیه.
کجاست؟
شنیدم اورلا با شهردار درباره‌ی تدارکات ساختمانی حرف می‌زد.
کجا؟ من باید دیده بودمش.
حتماً بیرون دیواره. پس یه در هست.
فکر می‌کنیم اورلا پیداش کرده، و برای همین کشتنش.
می‌ترسیدن به خاطر دزدی لوشون بده.
فقط ساختن این چیز هم می‌تونه باعث بشه بفرستن‌شون بیرون برای پاکسازی.
هی.
توی سیلوی من، مردم حرف‌هایی رو که درباره‌ی بیرون می‌زدم دوست داشتن...
اینکه بیرون در واقع خوبه و دارن بهمون دروغ می‌گن.
آخرش معلوم شد همه‌ش چرند بوده.
دوریس از خنده روده‌بر می‌شد.
وقتی زنده بود،
اون کسی بود که همه دنبالش می‌رفتن.
من هم دنبالش می‌رفتم.
هیچ‌وقت نتونستم هیچ کوفتی رو بهش بقبولونم.
فکر می‌کنم اگه هنوز زنده بود، منو...
سر عقل می‌آورد. می‌تونست...
به هر حال...
توی سیلوی شما وقتی کسی... می‌میره، مراسم خاصی دارین؟
تا قبل از اینکه همه بمیرن...
هیچ‌کس رو نمی‌شناختم که مرده باشه.
درسته.
ما یه مراسم داریم که همه توی باغ میوه جمع می‌شن، باشه؟
و یه پارچه می‌ندازن روی...
روی جسد، بعد آروم می‌ذارنش توی یه گودال.
بعد مردم درباره‌ی کسی که مرده حرف‌های خیلی خوبی می‌زنن.
یه گاز از میوه می‌زنن و بقیه‌ش رو می‌ندازن توی گودال.
قشنگه.
دوریس زیر یه درخت هلو دفن شده.
هیچ‌وقت بیرون رو نمی‌بینه.
ولی می‌دونی، بدنش غذای اون درخت می‌شه،
و شاید یه روز آدم‌هایی که اون میوه رو می‌خورن بتونن بیرون زندگی کنن.
و یه تکه‌ی کوچیک از اون رو با خودشون می‌برن.
به هر حال، داشتم فکر می‌کردم شاید بشه... برای مادرت هم همین کار رو کرد.
چون اون بچه‌ها خیلی مرگ دیدن.
و فکر کردم شاید این یه راه قشنگ باشه
تا یه روش تازه برای به یاد آوردن مرده‌ها داشته باشن.
بهتره باهاشون بری، جیمی. باشه؟ ما اینجا رو جمع می‌کنیم.
واقعاً می‌خوام بدونم چی شده.
باشه.
آره.
لعنتی.
می‌شه یه کم نور بدین؟
لوله رو می‌بینم.
انگار با اره‌دستی بریده‌ش.
و فکر می‌کنم از مشعل جوشکاریش استفاده کرده تا...
هر سمی رو که بیرون می‌اومده بسوزونه،
همزمان که لوله رو می‌بریده، تا بتونه درپوش رو بهش جوش بده.
نمی‌دونم، حتماً سم بیشتری از چیزی که انتظار داشته بیرون زده.
کپسول‌های جوشکاری خالی‌ان.
- می‌تونی کمکم کنی بلند شم؟ - آره.
گرفتمت.
آروم. آروم.
مادرت فهمیده بود که سوختش داره تموم می‌شه، باشه؟
پس،
تصمیم گرفت خودش رو از داخل جوش بده،
چون تنها راهی بود که می‌تونست سم رو بیرون نگه داره.
جیمی، پدرت جونش رو داد تا تو رو نجات بده.
و مادرت جونش رو داد تا سیلوتون رو نجات بده.
طبق گفته‌ی لوکاس، مادر جیمی لوله رو با اره برید.
حتی با شعله هم یه مقدار سم فرار می‌کرد.
پس به جای بریدن، لوله رو پرس می‌کنیم.
پرس کاملاً هوابندش می‌کنه، ولی پایین‌ترش رو هم می‌بُریم،
درپوش می‌ذاریم و برای اطمینان سه‌لایه، جوشش می‌دیم.
چطور بهش می‌رسین؟ اونا یه سوراخ کندن.
با دریل چکشی.
صدای زیادی داره.
درسته؟ پس سعی نمی‌کنیم مخفیش کنیم.
یه نفر رو جلوتر به عنوان سرپرست GWP می‌فرستیم
تا کار تدی و گروهش رو بررسی کنه.
می‌گن برای حفاری یه نفر لازم دارن،
تا جلوی آب‌گرفتگی اون طبقه رو بگیرن.
ممکنه جواب بده.
پس کی رو بفرستیم بالا؟
کسی که بتونه خودش رو سرپرست جا بزنه.
خودم می‌رفتم، ولی جلب توجه می‌کنم، پس...
هر چیزی رو که دو نفر می‌تونستن جابه‌جا کنن، جابه‌جا کردیم.
شاید اینجا نباشه.
شاید توی کریتیکال باشه.
خب، پس بریم کریتیکال.
اگه چیزی که در رو پنهان کرده با دو نفر جابه‌جا بشه،
اون‌وقت ممکنه یکی اتفاقی پیداش کنه.
سنگین‌ترین چیز اینجا چیه؟
بچه‌ها...
صبر کن.
ناکس.
- اوه، لعنتی! - چی شده؟
فکر کنم فرستادیمش سر صفحه‌ی اشتباه.
فرض کنیم این تقریباً درسته.
لوله‌ها از اینجا وارد هر کدوم از سیلوها می‌شن.
پس دوربین ما بیرون به این سمت نگاه می‌کنه.
من هم تقریباً در یه خط مستقیم به این سمت رفتم.
و وقتی به تپه‌ی نزدیک سیلوی ۱۷ رسیدم، دوربین اونا رو دیدم.
به این سمت نگاه می‌کنه.
کل سیلوی اونا چرخیده‌ست.
و شرلی داره می‌ره اینجا تا صفحه رو باز کنه،
در حالی که باید بره سراغ اون یکی.
باشه، باید جلوش رو بگیرم.
از شارلوت بابت چیزی که گفتم عذرخواهی کردم.
عصبانی بودم. ولی عصبانیتَم از...
خب،
من معمولاً سعی می‌کنم میل‌م به حرف حق زدن جلوی قدرت رو
برای آدم‌هایی نگه دارم که واقعاً قدرت دست‌شونه.
باشه.
چی؟
اوه، این مقدمه‌چینیته.
فکر می‌کنی اولین خبرنگاری هستی که این‌طوری میاد سراغم؟
بفرما. هرچی داری رو کن. بپرس.
باشه.
هزینه‌ی سالانه‌ی اداره‌ی اینجا چقدره؟
قرار بوده سیلوها خودکفا باشن
- و خودشون رو سرپا نگه دارن، پس... - نه، نه، نه.
آخرالزمان که بیاد همه‌چیز روبه‌راهه. فهمیدم. تا اون موقع چی؟
اصلاً می‌دونی یک تریلیون یعنی چقدر؟
یعنی هزار میلیارد.
درسته؟ وقتی همه‌ی حفاری‌ها و ساخت‌وساز تموم شد،
توی هر سیلو صد نفر می‌ذاریم.
یعنی پنج‌هزار کارمند، هر کدوم سالی ۲۰۰ هزار دلار حقوق.
که برای آزمایش نسخه‌ی اولیه‌ی یه پناهگاه حقوق بدی هم نیست.
پنج‌هزار کارمند.
فقط حقوق‌شون می‌شه سالی یک میلیارد دلار.
پس یعنی فقط می‌تونم هزار سال هزینه‌ش رو بدم.
و همین‌طوری یه مبلغ نجومی دیگه خرج این پروژه می‌شه.
ولی پول خودمه. نه مال توئه، نه مالیات‌دهنده‌ها. مال منه.
با پولی که خرج می‌کنی می‌تونی بی‌خانمانی رو از بین ببری؟
آره.
آلزایمر رو درمان کنی؟
آره، تقریباً بهش رسیدم.
سرطان چی؟
از بین بردن فقر در کل دنیا چی؟
ببین، خانم درو، همه‌ی این‌ها هدف‌های شریفی‌ان.
و واقعاً امیدوارم محقق بشن. ولی هدف من نیستن.
می‌تونم با پول این جنگ رو متوقف کنم؟ شاید ایران رو بخرم. اون‌وقت امن می‌شیم؟
یعنی از ایران امن می‌شیم،
ولی نه از اون ترولی که توی زیرزمین خونه‌ی مادرش زندگی می‌کنه
و تصمیم می‌گیره سامانه‌ی فرماندهی موشکی رو هک کنه
و جنگ جهانی سوم رو راه بندازه،
یا ویروسی رو آزاد کنه که با کریسپر ساخته،
یا خدا نکنه، با ۳۰۰ دلار یه سلاح نانویی بسازه
و تو و... همه‌ی آدم‌های روی زمین رو تبدیل کنه به خمیر خاکستری.
هر کدوم از این‌ها می‌تونه پایان گونه‌ی ما باشه.
باشه، باشه.
خیلی خب.
پس چرا ما اینجاییم؟
نمی‌تونیم به کسی چیزی بگیم، ما...
هلن، اینجایی چون می‌خوایم به پروژه ملحق بشی.
ممنون. هی.
چرا مجبورم کردی صبر کنم؟
- یه چیزی فهمیدیم. - چی؟
داشتیم می‌فرستادیمت جای اشتباه.
بیا.
شوخیت گرفته؟
چی؟
- کی می‌خواستی بهم بگی؟ - چی رو؟
فکر کردی متوجه نمی‌شم؟
پدرم دکتر بود.
بچه به دنیا می‌آورد. چرا بهم نگفتی؟
چون می‌دونستم همون کاری رو می‌کنی که الان می‌خوای بکنی،
یعنی می‌گی من نمی‌تونم توی این کار باشم.
قرار نبود اینو بگم. داشتیم می‌فرستادیمت سر دریچه‌ی اشتباه.
بیا.
لعنتی.
مال ناکسه؟
آره، مال اونه.
اون وسیله‌ی ضدبارداری رو درآورد یا خودت؟
- اون درآورد. - خودش؟
- عاشقش می‌شدی. - تعریف کن.
یه سری وسایل از دندون‌پزشکی گرفتیم. هیچی حس نمی‌کردم.
- ولی اون هی گریه می‌کرد... - نه بابا.
...همین‌طور که داشت منو می‌برید. می‌گفت: «اوه، شرل. خیلی متأسفم.»
اوه، محض رضای خدا.
داری چه غلطی می‌کنی؟ گفتم نیای این بالا.
کلانتر...
کلانتر چی، آقای هاروود؟
سرپرست جنکینز هستم. جوشکاری که خواستم رو پیدا کردی؟
رالف ملبی؟
نه. شرلی کمپبل رو دارم. چرا؟
باشه. اون خوبه.
به‌زودی می‌بینمت.
رالف ملبی کیه؟
یه جوشکاره که قرار بود بفرستن.
ببرینش انفرادی.
برخلاف صد نفر اصلی هر سیلو،
لازم نیست همون‌جا زندگی کنی، فقط باید توی شعاع حدود ۵۰ کیلومتری باشی. آتلانتا خوبه.
هلن، اون شغل تایمز واقعیه.
محل کارت دفتر آتلانتاست.
وقتی زمانش برسه که دنیا رو از پروژه‌ی سیلو باخبر کنیم،
تو کسی هستی که این کار رو می‌کنی.
خدای من.
پیشنهاد خوبیه.
ولی فقط... یه حسی دارم
که اگه... اگه یه جوری درباره‌ی پایان دنیا حق با تو باشه...
فکر کنم ترجیح بدم یه بمب هسته‌ای تکه‌تکه‌م کنه.
یا نانو تبدیل‌م کنه به خمیر خاکستری،
تا اینکه بمونم
برای مهمونی آدم‌موش‌های زیرزمینیِ پساآخرالزمانی شما.
شارلوت، تو چی؟
یه خلبان پهپاد خوب به درد‌مون می‌خوره.
و ویکتور هم قبول کرده به پروژه ملحق بشه،
پس هنوز می‌تونین با هم کار کنین.
باشه.
دنیل، معلومه از نماینده‌ی کنگره بودن لذت نمی‌بری.
وارد سیاست شدی تا اصلاحات زیرساختی رو تصویب کنی، درسته؟
این یکی از بزرگ‌ترین پروژه‌های زیرساختی...
...تاریخ دنیاست.
دنیل، اگه واقعاً فکر می‌کنی پنجاه دستگاه حفاری لازم داریم،
پنجاه‌تاش رو برات جور می‌کنم.
باشه، ببخشید، باید اوبر بگیرم یا قضیه چطوریه...؟
هنری توی خونه‌ی مزرعه‌ست و می‌رسونتت به یه هلیکوپتر،
هر جا بخوای می‌برتت.
ممنون.
و اون یک میلیون دلار رو هم می‌تونی نگه داری.
عالیه.
موفق باشین، مورلاک‌ها.
یه لحظه با خواهرم تنها باشم.
جولز، صبر کن. می‌شه آروم‌تر بری؟
- هی، صبر کن! - هی، صبر کن!
وقت پیام ندارم.
هیچ پیام کوفتی‌ای ندارم، فقط...
می‌خوام بدونم چه خبره.
بیلینگز رفت سراغ دوست‌هاش توی قضایی و با یه اسم برگشت.
رالف ملبی.
چی؟
رالف ملبی.
اسم همون یاروئه که قضایی سعی کرد براش پاپوش درست کنه
وقتی من و سندی با هم کار می‌کردیم، یادت هست.
سندی داشت بهمون هشدار می‌داد.
ببین، اگه گرفتنش و ما فرار کنیم، می‌افتن دنبال‌مون.
- تو باید بری. - ما باید بریم.
نه. فرصت من برای انجام این کار تموم شد.
- تو هنوز می‌تونی فرار کنی. - عمراً بذارم و برم و تنهات بذارم.
شرلی، گوش کن. نمی‌دونم چه غلطی می‌خوام بکنم.
تو باید یه راه دیگه پیدا کنی و این کار رو تموم کنی. برو.
چرا؟
مهمه؟
ممکنه فرق بین حبس ابد توی معدن
و رفتن بیرون برای پاکسازی باشه.
فکر می‌کنی به خاطر این حبس ابد توی معدن می‌گیره؟
محض رضای خدا.
چقدر طول می‌کشه دوباره همه‌کاره بشه؟ می‌فرستنش بیرون برای پاکسازی.
آره، آره، آره. باشه. می‌خواین بدونین چرا؟
از زمان شورش شروع شد.
می‌ترسیدم یه مشت عوضی بزنن به بخش تدارکات.
برای همین می‌خواستم مطمئن شم یه سری چیزها امن می‌مونن، مثل لامپ‌ها.
بد نیست. ولی فکر نکنم این نجاتت بده از مردن روی تپه.
محض رضای خدا.
و پیرمرد تو قرار بود دهن گشاد لعنتیش رو بسته نگه داره.
آره.
واقعاً آدم مزخرفیه، نه؟
- ولی یه دختر رو نکشته. - من نکشتمش.
دخترم هم نکشتش.
حدس می‌زنم وقتی اینو بهت گفت، گفت کار کی بوده.
چی می‌خوای بگی؟
اینکه برای موندن احمقم؟
یه چیزی برات دارم.
یه چیزی که ویکتور ازم خواست پیداش کنم.
یه گیاه قدیمی.
بوش کن. ببین چیزی یادت میاره یا نه.
خواهش می‌کنم؟
رزماری.
خب، چرا؟
اون مرغ بریونی که مامان هر هفته برای شام یکشنبه درست می‌کرد.
چون من اصرار می‌کردم.
تو اصرار می‌کردی؟
معلومه.
یکی توی مدرسه قانعت کرده بود
شام یکشنبه یعنی باید هر یکشنبه همون غذا رو بخوری،
برای همین مجبور بودیم هر هفته مرغ بریون بخوریم
دو سال تمام،
وگرنه از اتاقت بیرون نمی‌اومدی.
یادم اومد.
برو اون‌ور!
- می‌خوای راضیم کنی بمونم؟ - چی؟
می‌خوای سعی کنی راضیم کنی بمونم؟
نه بابا!
استنسن رسماً خل‌خله.
دیگه کسی اینو نمی‌گه.
وقتی یکی واقعاً خلِ خل باشه، می‌گن.
اگه یه احمق دهن‌باز دنیا رو تبدیل به خمیر خاکستری کنه،
نمی‌خوام زیر زمین گیر بیفتم با پر استنسن و روزالیند ثورمن.
می‌خوام با تو تبدیل به خمیر خاکستری بشم!
چی؟
می‌خوام با تو تبدیل به خمیر خاکستری بشم!
بوم.
من و هنک به خواهر اورلا گفتیم.
چی می‌تونستین بهش بگین؟
فقط اینکه مایک داشت دزدی می‌کرد، اورلا مچش رو گرفت و اون هم کشتش.
چیزی درباره‌ی اون بالابر یا لامپ‌ها نگفتیم.
می‌دونم خیلی خودترحم‌آمیز به نظر میاد...
ولی بدترین بخشش برای من این بود که همه‌ش رو از سر گذروندم...
تنها.
هنک و ناکس رو داشتی.
تو رو نداشتم.
وقتی از بی‌سیم شنیدم
کندی و لوکاس اون بیرون داشتن می‌مردن، من...
سندی و دنی رو داشتم، ولی...
منو نداشتی.
انتخابت رو کردی.
جولز رو گرفتن! جولز رو گرفتن.
چطور؟
نمی‌دونم. نمی‌دونم.
لعنتی.
برگردین به نقشه‌ی قبلی. قضایی رو منفجر کنین.
با جولز داخلش؟
باید لوله رو مسدود کنیم.
جولیت می‌خواست یه کاری بکنیم.
و من قصد ندارم اون‌قدر زنده بمونم که فراموشش کنم.